Maduro ပုံစံ၏ အီရန်အတွက် အန္တရာယ်

(SeaPRwire) –   ဗင်နီဇွဲလားတွင် ဖြစ်ရပ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်ဟု သတင်းများထွက်ပေါ်လာသောအခါ ဝါရှင်တန်၏ ရန်သူဟောင်းတစ်ဦးအပေါ် ရင်းနှီးပြီးသော ယူဆချက်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ အမေရိကန်သည် ကာရာကတ်စ်မြို့တွင် အာဏာရှင်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့လျှင် အီရန်၏ အကြီးအကဲ အလီ ခာမနေးအီလည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု လူများစွာက ဆင်ခြင်ယူဆခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုယူဆချက်သည် အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု မဆိုနိုင်စေကာမူ အားနည်းချက်ရှိပြီး အထူးသဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော နိုင်ငံရေးပြောင်းလဲမှုကို မျှော်လင့်နေကြသော အီရန်နိုင်ငံသားများအတွက် အန္တရာယ်ရှိသည်။

သမ္မတ ဒေါ်နယ်ထရမ့်၏ ဗင်နီဇွဲလားနှင့် ပတ်သက်သည့် ထပ်ကာထပ်ကာ မိန့်ခွန်းများရှိခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့အခြေအနေမှာ ပို၍ � трезвый ဖြစ်သည်။ မဒူရိုကို အမေရိကန်တပ်ဖွဲ့များက ဖမ်းဆီးပြီး နယူးယောက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ရှည်ကြာစွာ ဒုတိယသမ္မတဖြစ်သူ၊ အာဏာရှင်စနစ်ကို သစ္စာရှိသူ တစ်ဦးသည် ယာယီသမ္မတအဖြစ် ကျမ်းကျိန်တာဝန်ခံခဲ့သည်။ ဗင်နီဇွဲလား တရားရုံးချုပ်နှင့် စစ်တပ်အများစု၏ ထောက်ခံမှုဖြင့် သူမ၏ အာဏာကိုင်ထားနိုင်မှုသည် နိုင်ငံ၏ အဓိက အဖွဲ့အစည်းများ ပြိုလဲမသွားသေးကြောင်းနှင့် အုပ်ချုပ်ရေး အထက်တန်းလွှာများက အာဏာကို ဆက်လက်ကျင့်သုံးနေကြောင်း ပြသနေသည်။ နိုဘယ်ဆုရှင် María Corina Machado ကဲ့သို့သော အတိုက်အခံ ပုဂ္ဂိုလ်များပင် နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာမည်ကို ပုံဖော်ရာတွင် ဖယ်ထုတ်ခြင်းခံခဲ့ရပြီး စစ်မှန်သော နိုင်ငံရေးပြောင်းလဲမှု၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ထင်ရှားစေသည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်မှာ ပြင်ပဆက်ဆံရေးများကို ပြန်လည်ချိန်ညှိရင်း မိမိ၏ အတွင်းပိုင်း အခြေခံများကို ထိန်းသိမ်းကာ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း၊ ဖိအားကို စုပ်ယူခြင်းဖြင့် ရှင်သန်ကျန်ရစ်ခဲ့သော စနစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤရလဒ်သည် ထရမ့်၏ ချဉ်းကပ်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ အဓိက အမှန်တရားတစ်ခုကို ညွှန်ပြနေသည်။ ၎င်းမှာ စနစ်ပြောင်းလဲရေး သို့မဟုတ် ဒီမိုကရေစီဖြစ်စေရေးကို ဦးတည်သည်မဟုတ်ဘဲ အမေရိကန် အကျိုးစီးပွားကို မျက်နှာသာပေးသည့် ပို၍ ပျော့ပျောင်းကာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်သော အုပ်ချုပ်ရေး ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုကို ထုတ်လုပ်ရန်ဖြစ်သည်။

အီရန်အတွက် ဤကွဲပြားမှုသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ထရမ့်သည် အစ္စလာမ္မစ်သမ္မတနိုင်ငံကို အလုံးစုံ ဖျက်သိမ်းရန် လိုက်စားမည်ဟု ယူဆသူများသည် သူ၏ မှတ်တမ်းကို မှားယွင်းနားလည်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ မဒူရိုဖြစ်စဉ်သည် ဝါရှင်တန်၏ ဦးစားပေးမှုမှာ လွတ်မြောက်ရေးထက် သြဇာလွှမ်းမိုးမှု၊ ပြိုလဲကျခြင်းထက် လိုက်နာမှုဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ အီရန်လူထုအတွက် ၎င်းသည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော အလားအလာတစ်ခုဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ အားနည်းသော်လည်း ပကတိအတိုင်း ကျန်ရှိနေသော အာဏာရှင်နိုင်ငံသည် မကြာခဏ ပို၍ အကြမ်းဖက်ပြီး တာဝန်ခံမှု နည်းပါးလေ့ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။  

မဒူရိုဖြစ်စဉ်ကို အီရန်တွင်လည်း ထပ်တူပြုနိုင်သည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်သည် လွဲမှားစေသော နှိုင်းယှဉ်မှုတစ်ခုအပေါ် အခြေခံသည်။ ဗင်နီဇွဲလားနှင့် အီရန်တို့သည် ၎င်းတို့၏ နိုင်ငံရေးဖွဲ့စည်းပုံများ၊ နိုင်ငံရေးဗျူဟာကျသော ပတ်ဝန်းကျင်များနှင့် အာဏာရှင်စနစ် ရှင်သန်ရပ်တည်နည်းများတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ကွဲပြားကြသည်။ စစ်ရေးဆောင်ရွက်ချက်သည် ကျယ်ပြန့်သော အကျိုးဆက်များကို မဖြစ်စေဘဲ အီရန်၏ ခေါင်းဆောင်မှုကို ကွဲအက်စေနိုင်သည်ဟူသော ယူဆချက်သည် အီရန်သည် မြို့ရွာများစွာတွင် ဖြစ်ပွားနေပြီး စီးပွားရေးသက်သက်မဟုတ်ဘဲ အခြေခံအားဖြင့် နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ အတွင်းပိုင်းဖိအားများကို ကြုံတွေ့နေရသည့် အချိန်ကာလတွင် အထူးသဖြင့် အန္တရာယ်ရှိသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် မဒူရိုဖြစ်စဉ်သည် အီရန်၏ ကိုယ်ပိုင်အထက်တန်းလွှာ လူစုအတွင်း၌ နက်ရှိုင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်မည်ဖြစ်သည်။ ဖိအားများ၊ ကျဆင်းနေသော တရားဝင်မှုနှင့် ခြိမ်းခြောက်လာနေသော စိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေရသည့် ခေါင်းဆောင်မှုအတွက် ဗင်နီဇွဲလားသည် သည်းခံနိုင်စွမ်း၏ လေ့လာမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ပေးပို့သော သတင်းစကားမှာ အာဏာရှင်စနစ်များသည် အတွင်းပိုင်း စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ကန့်ကွက်သံများကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ အာဏာကို လက်လွှတ်လိုက်ရခြင်းမရှိဘဲ ဖိအားကို လျှော့ချရန် ပြင်ပအဖွဲ့အစည်းများအား လုံလောက်သော ပျော့ပျောင်းမှုကို ပေးပါက အလွန်အမင်းဖိအားကို ရှင်သန်နိုင်သည်ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ထိုသင်ခန်းစာကို စုပ်ယူမိပါက တီဟီရန်အား ထရမ့်နှင့် ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးခြင်းဖြင့် နိုင်ငံခြားတွင် ဗျူဟာမြောက် လိုက်လျောညီထွေရှိမှုကို စူးစမ်းရှာဖွေနေစဉ်တွင်ပင် ပြည်တွင်း၌ ပို၍ ဖိနှိပ်မှုဘက်သို့ တွန်းပို့နိုင်သည်။

အီရန်လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် ဤဦးတည်ချက်သည် အလွန်စိုးရိမ်ဖွယ်ကောင်းသည်။ လူဦးရေ၏ ကြီးမားသော အပိုင်းများသည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးကို တောင်းဆိုနေခြင်းမျှသာမဟုတ်တော့ဘဲ အစ္စလာမ္မစ်သမ္မတနိုင်ငံကိုယ်၌ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆန့်ကျင်နေကြသည်။ သို့သော် ရှင်းလင်းသော အတွင်းပိုင်း နိုင်ငံရေး အစားထိုးမှုတစ်ခု မရှိဘဲ ပြင်ပဖိအားသည် ၎င်းတို့အား အာဏာမပေးဘဲ ကန့်သတ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် လက်ရှိအချိန်သည် အီရန်လူမျိုးများကိုယ်တိုင်၏ ခက်ခဲသော်လည်း လိုအပ်သော ဆန်းစစ်ခြင်းကို တောင်းဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ အတိုက်အခံလှုပ်ရှားမှုများသည် ၎င်းတို့ သည်းမခံနိုင်တော့မည့် အရာများကို အမည်တပ်ရာတွင် ထိရောက်မှုရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို အစားထိုးရန် စည်းစည်းလုံးလုံးရှိသော အခြားရွေးချယ်စရာတစ်ခုကို ဖော်ပြရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ နိုင်ငံရေးအစဉ်အလာ၊ အုပ်ချုပ်မှုနှင့် လူမှုရေးအရ လျှော့ပေးညှိနှိုင်းမှုဆိုင်ရာ မျှဝေထားသော မြင်ကွင်းပ