ရေရှည်တည်တံ့ခိုင်မြဲသော စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်များတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းဟာ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းတစ်ခုဖြစ်သည်

(SeaPRwire) –   ယူနိုက်တက်စတိတ်နိုင်ငံ၏ ဗင်နီဇွဲလားတွင် မကြာခဏ ၀င်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို စွမ်းအင်လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ မေးခွန်းအဖြစ် ရေးဆွဲထားသည်။ သို့သော် ထိုရေးဆွဲပုံသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းသော ပြဿနာကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ၎င်းကြောင့် ထုတ်ဖော်လာသော အစစ်အမှန်အန္တရာယ်သည် ရေနံဝင်ရောက်မှုနှင့် မသက်ဆိုင်ပါ။ ၎င်းသည် ကျောက်တုံးလောင်စာထုတ်လုပ်သောနိုင်ငံများနှင့် ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည့် အင်အားစုများတွင် ဥပဒေအုပ်ချုပ်မှု ပျက်စီးသွားသောအခါ ဘာဖြစ်မည်ကို ပြောဆိုသည်။

ဤအချက်သည် ဗင်နီဇွဲလားထက် ပို၍ ကျယ်ပြန့်သည်။ စီးပွားရေးများ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးရှိရန်အတွက် စည်းမျဉ်းများသည် ခန့်မှန်းနိုင်သင့်သည်။ စာချုပ်များ၊ စာချုပ်များသည် အရေးပါသင့်သည်။ စွမ်းအင်လုံခြုံရေးကို ခိုင်းစနားမှု၊ ဥပဒေဆိုင်ရာချဉ်းကပ်နည်းများ သို့မဟုတ် ဆုံးဖြတ်ချက်အရ ၀င်ရောက်စွက်ဖက်မှုများဖြင့် ရှာဖွေသောအခါ ထိုအခြေခံများသည် အားနည်းလာသည်။ ရလဒ်မှာ တည်ငြိမ်မှုမဟုတ်ဘဲ ပို၍ မြင့်မားသောအန္တရာယ်၊ ပို၍ နိမ့်ကျသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနှင့် ပို၍ မတည်ငြိမ်သောအခြေအနေများ ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံရပ်ကြား လုပ်ငန်းများအတွက် ဥပဒေအုပ်ချုပ်မှုသည် သီအိုရီဆိုင်ရာ အခြေခံမဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ရေရှည်စီမံကိန်းများပြုလုပ်နိုင်စေသည့် အရာဖြစ်သည်။ မဟာဗျူဟာမြောက်လိုအပ်ချက်၏နာမ၌ စည်းမျဉ်းများကို ကွေးနေသောအခါ ကုန်ကျစရိတ်များသည် ပြန့်နှံ့သွားသည်: စျေးကွက်များသည် မသေချာမရေရာမှုကို စျေးနှုန်းသတ်မှတ်ကြသည်၊ အရင်းအနှီးများသည် ဂရုတစိုက်လာသည်၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမျက်နှာကွင်းများသည် ကျုံ့သွားသည်။ ဥပဒေအုပ်ချုပ်မှု၏ကုန်ကျစရိတ်ဖြင့် ရရှိသော စွမ်းအင်လုံခြုံရေးသည် နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကို ပျက်ပြားစေသည်။

ဗင်နီဇွဲလားသည် အဘယ်ကြောင့်ဆိုသနည်းကို ပြသသည်။ ၎င်းသည် ရေနံချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို မရည်တံဆိပ်သိပ်သည်းစွာ စီမံခန့်ခွဲခဲ့ရသည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ခုသာ မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ကျောက်တုံးလောင်စာဝင်ငွေများကို မှီခိုမှုသည် နိုင်ငံရေးကို မည်သို့ပြောင်းလဲစေသည်ကို သင်ကြားရန် သင်ခန်းစာဖြစ်သည်။ အစိုးရများသည် နိုင်ငံသားများမှ ပေးဆောင်သော အခွန်များထက် ရေနံနှင့် ဓာတ်ငွေ့မှ ဝင်ငွေများကို မှီခိုသောအခါ တာဝန်ယူမှုသည် အားနည်းလာသည်။ နိုင်ငံတော်နှင့် ပြည်သူလူထုအကြား ဆက်သွယ်မှုသည် ပျက်စီးလာသည်၊ အာဏာသည် အနည်းငယ်သောလူများ၏လက်ထဲတွင် စုစည်းလာသည်၊ အဖွဲ့အစည်းများသည် အခြေခံများ ပျက်စီးသွားသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဖိနှိပ်ခြင်း – အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြင့် ကိုယ်စားပြုခြင်းထက် ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြင့် သဘောမတူညီမှုများကို စီမံခန့်ခွဲခြင်း – သည် ကိုယ်စားပြုခြင်းထက် စျေးသက်သာဖြစ်လာသည်။

စီးပွားရေးပညာရှင်များသည် ဤအခြေအနေကို “ သယံဇာတ်အချို့ရာ” ဟု ကြာမြင့်စွာ ဖော်ပြခဲ့ကြပြီး ၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို Dominic Rohner ၏ The Peace Formula တွင် လေ့လာထားသည်။ ရေနံငွေကို အလွယ်တကူရရှိနိုင်ခြင်းသည် အထက်တန်းလွှာများအား ပြည်သူလူထု၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းမရှိဘဲ ထိန်းချုပ်နိုင်စေသည်။ ကျောက်တုံးလောင်စာဝင်ငွေများသည် အာဏာရှင်များအတွက် မတည်ငြိမ်မှုကို အကျိုးအမြတ်ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့် ပဋိပက္ခများ ဆက်လက်တည်ရှိသည်။ ဤစနစ်များတွင် အကြမ်းဖက်မှုသည် အုပ်ချုပ်မှု၏ ပျက်ကွက်မှုမဟုတ်ဘဲ မကြာခဏ ၎င်း၏ လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဤအချက်သည် ပို၍ ကျယ်ပြန့်သော ပုံစံကို ရှင်းပြပေးသည်။ ကမ္ဘာ့တွင် အတည်ငြိမ်ဆုံးနှင့် ကြွယ်ဝဆုံး ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံအများစုသည် သဘာဝသယံဇာတ်များ များပြားမှုမရှိပါ။ အလွယ်တကူ ထုတ်ယူနိုင်သော ဝင်ငွေများ မရှိသောကြောင့် ၎င်းတို့သည် ပညာရေး၊ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ဆန်းသစ်တီထွင်မှုများဖြင့် တိုးတက်မှုတည်ဆောက်ရန် တွန်းအားပေးခံခဲ့ရသည်။ လူ့အရင်းအနှီးသည် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း၏ အခြေခံဖြစ်လာသည်။ ပို၍ အားကောင်းသော အဖွဲ့အစည်းများ လိုက်လာသည်။

ဤနေရာတွင် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ စွမ်းအင်အသွင်ကူးပြောင်းမှုသည် ပို၍ ကျယ်ပြန့်သော အရေးပါမှုရှိသည်။ သန့်ရှင်းသောစွမ်းအင်စနစ်များသည် ကျောက်တုံးလောင်စာများအတွက် ကာဗွန်နည်းသော အစားထိုးများသာ မဟုတ်ပါ။ ၎င်းတို့တွင် မတူညီသော နိုင်ငံရေးနှင့် စီးပွားရေး လက္ခဏာများရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ပို၍ ပြန့်နှံ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ထုတ်ယူခြင်းထက် အလုပ်ကို မှီခိုသည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ခုတည်းသော သယံဇာတ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်းထက် အင်ဂျင်နီယာ၊ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် စီမံကိန်းချုပ်ခြင်းကို အကျိုးပြုသည်။

ဤအရာသည် ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်သောစွမ်းအင်သည် ဒီမိုကရေစီကို အလိုအလျောက် ဖန်တီးသည်ဟု မဆိုလိုပါ။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် လှုံ့ဆော်မှုများကို ပြောင်းလဲစေသည်။ နိုင်ငံသားများတွင် အကျိုးစီးပွားရှိပြီး စည်းမျဉ်းများကို အကောင်အထည်ဖော်သောအခါ လူ့အဖွဲ့အစည်းများသည် ပို၍ တည်ငြိမ်သည်။ ကျောက်တုံးလောင်စာများမှ သန့်ရှင်းသောစွမ်းအင်သို့ ပြောင်းရွေ့ခြင်းသည် ထိုအခြေအနေများကို ပံ့ပိုးပေးသည်။

ပြည်ထောင်စုရေးတင်းမာမှုများ ပို၍ ပြင်းထန်လာသော်လည်း ရေနံစျေးနှုန်းများသည် အတော်လေး တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများသည် အစိုးရများ မကြာခဏ ဟန်ချက်ချခြင်းကို ငြင်းဆိုသောအရာကို မြင်ကြသည်: ရေနံဝယ်လိုအားသည် နှေးနွမ်းလာသည်၊ သန့်ရှင်းသောစွမ်းအင်သည် ပို၍ စျေးသက်သာ၊ ပို၍ ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး ပို၍ မတည်ငြိမ်သောစနစ်များကို ပေးဆောင်သည်။ ExxonMobil ၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးက ဗင်နီဇွဲလားကို နက်ရှိုင်းသောဥပဒေနှင့် စီးပွားရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများမရှိပါက “ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန်မလွယ်ကူသော” ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။

အဓိကပြဿနာမှာ အသွင်ကူးပြောင်းမှုကို စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲရန် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးလ Lau စာဝင်ငွေများ ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ အချို့သောနိုင်ငံများသည် ငွေရေးကြေးရေးဖိအားနှင့် နိုင်ငံရေးဖိအားကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အစားထိုးများကို တည်ဆောက်ခြင်းမရှိပါက မတည်ငြိမ်မှုသည် ညှစ်သွားမည့်အစား ပို၍ တိုးလာနိုင်သည်။ ယုံကြည်စိတ်ချရသော အသွင်ကူးပြောင်းလမ်းကြောင်းများကို ပံ့ပိုးခြင်းသည် အကူအညီသို့မဟုတ် ကရုဏာစရိုက်မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ရေရှည်အန္တရာယ်စီမံခန့်ခွဲမှုဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာအောက်ပိုင်းနိုင်ငံအများစုတွင် ရေနံနှင့် ဓာတ်ငွေ့ဝင်ငွေများသည် ပြည်သူ့ ၀န်ဆောင်မှုများကို ရန်ပုံငွေထောက်ပံ့ဆက်လက်ရှိသည်။ ကျောက်တုံးလ Lau စာများမှ ရွေ့လျားရန် မဟုတ်ဘဲ ဆုံးရှုံးသွားသောဝင်ငွေနှင့် အလုပ်အကိုင်များကို လူမှုရေးစာချုပ်များကို အားကောင်းစေသည့်နည်းဖြင့် အစားထိုးရန် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သန့်ရှင်းသောလျှပ်စစ်ဓာတ်အားဖွင့်လင်းခြင်း၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းနှင့် ကျင်းသောစည်းမျဉ်းများအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လိုအပ်သည်။

ဗင်နီဇွဲလားသည် ကွဲလွဲချက်မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။ စွမ်းအင်ဆိုင်ရာ ငြင်းခုံမှုများကို မကြာခဏ လောင်စာနှင့် ထောက်ပံ့ရေးနှင့်ပတ်သက်သည့် နည်းပညာဆိုင်ရာမေးခွန်းများအဖြစ် ကြည့်ရှုကြသည်။ သို့သော် လုပ်ဆောင်နေသည့် ပို၍ နက်ရှိုင်းသော အသွင်ကူးပြောင်းမှုသည် အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာဖြစ်သည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် ကြွယ်ဝမှုသည် ရေနံတွင်းများကို ဘယ်သူထိန်းချုပ်သည်ဟုထက် ပို၍ စီးပွားရေးများသည် ပါဝင်မှု၊ အလုပ်နှင့် ဥပဒေ