စက်ရုပ်ဘောင်းဘီများသည် အနာဂတ် အာကာသဝတ်စုံ ဖြစ်လာနိုင်မလား။

(SeaPRwire) –   အာကာသပျံသန်းမှု၏ အမိုက်ဆုံးအပိုင်းမှာ အလေးချိန်မဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည် — သို့သော် ၎င်းသည် ပြဿနာအရှိဆုံးလည်းဖြစ်သည်။ သုညဆွဲအား (zero-g) အောက်တွင် ကြွက်သားများ ကြုံလှီပျက်စီးခြင်း၊ နှလုံးခုန်နှုန်းပြောင်းလဲခြင်း၊ သွေးပေါင်ချိန်တက်ခြင်းနှင့် အာကာသထဲတွင် တစ်လကြာတိုင်း အရိုးများ ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်သည်။ အာကာသယာဉ်မှူးအချို့သည် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ အာကာသထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့် ၎င်းသည် များပြားလှသော ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည့် ထိခိုက်မှုများဖြစ်သည်။ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်းက ကူညီပေးသည်; နိုင်ငံတကာ အာကာသစခန်း (ISS) ပေါ်ရှိ အာကာသယာဉ်မှူးများသည် တစ်နေ့လျှင် နှစ်နာရီကြာ ပြေးစက်နှင့် စက်ဘီးစီးရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ပြဿနာကို ပြေလည်အောင်လုပ်ရန် မလုံလောက်သေးပေ။ ထို့အပြင် သုညဆွဲအား (zero-g) သာမက လ သို့မဟုတ် အင်္ဂါဂြိုဟ်၏ လျော့နည်းသော ဆွဲအားတွင် ရေရှည်နေထိုင်ခြင်းသည်လည်း အလားတူ ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

“ ကျွန်မ အာကာသကနေ ပြန်ဆင်းလာတော့ ကက်ဆူးလ်ယာဉ်ထဲကနေ သယ်ထုတ်ခံရပြီး ကမ္ဘာပေါ်က ပထမဆုံးရက်အနည်းငယ်မှာ အသက် ၉၀ အရွယ် လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့တယ်” ဟု အငြိမ်းစား အာကာသယာဉ်မှူး ကိတ် ရူဘင်စ် (Kate Rubins) က ပြောကြားခဲ့သည်။ သူမသည် ISS ပေါ်တွင် စုစုပေါင်း ရက်ပေါင်း ၃၀၀ ကြာ နှစ်ကြိမ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ “ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်စနစ်များစွာဟာ ကျွန်မထက် အသက် ၂၀ ဒါမှမဟုတ် ၃၀ ပိုကြီးတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ တူနေခဲ့တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။

ယခုအခါ ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု ရှိလာနိုင်သည်- ၎င်းမှာ ရိုဘော့ဘောင်းဘီပင်ဖြစ်သည်။ *Advanced Science* ဂျာနယ်တွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ယူကေရှိ University of Bristol ၏ Soft Robotics Lab မှ သုတေသနလက်ထောက် အီမန်နျူယယ်လ် ပူဗီရင်တီ (Emanuele Pulvirenti) ဦးဆောင်သော စုံစမ်းစစ်ဆေးသူအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် အာကာသဝတ်စုံအောက်တွင် ဝတ်ဆင်နိုင်သည့် အဝတ်အစားတစ်ခုကို တီထွင်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် ဆွဲအားရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခံစားရသည့် ဆန့်ကျင်အားအချို့ကို ပေးစွမ်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်စေသည်။

ခါးမှ ဒူးအထိရှိသော ထိုဘောင်းဘီသည် အပြင်ဘက်နိုင်လွန်အလွှာနှင့် အတွင်းဘက် လေလုံသော ပလပ်စတစ်အလွှာဟူ၍ အပိုင်းနှစ်ပိုင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ဒူးနှစ်ဖက်စလုံး၏ အရှေ့နှင့်အနောက်ဘက်တွင် ပလပ်စတစ်ပြွန်များနှင့် ထိန်းထားသည့်ကွင်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော BAMs ခေါ်သည့် အရာများရှိပြီး ၎င်းတို့ကို လေဖြင့်ဖောင်းအောင် ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် အောက်ဘက်ရှိ ကြွက်သားအစစ်များပေါ် ဖိအားပေးနိုင်သည်။ BAMs များကို ယခင်က ဝတ်ဆင်သူ၏ ကြွက်သားများကို ထောက်ပံ့ရန်၊ စစ်သားများအား လေးလံသော ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ရာတွင် ကူညီရန် သို့မဟုတ် မသန်စွမ်းသူများအား ရွေ့လျားနိုင်စွမ်း ပြန်လည်ရရှိစေရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ သို့သော် လက်ရှိလေ့လာမှုတွင် ပူဗီရင်တီနှင့် ၎င်း၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် ထိုယူနစ်များကို ဝတ်ဆင်သူများ ရွေ့လျားရန် အနည်းငယ်ပိုခက်ခဲစေမည့် နေရာများတွင် ချထားခဲ့ပြီး ဆွဲအား၏ ကျန်းမာရေးအကျိုးကျေးဇူးအချို့ကို ရရှိစေမည့် အဆက်မပြတ် နိမ့်ကျသော အားထုတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

စနစ်ကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် ပူဗီရင်တီနှင့် ၎င်း၏အဖွဲ့သည် European Space Agency (ဥရောပ အာကာသ အေဂျင်စီ) မှ တည်ဆောက်ပြီး လည်ပတ်သည့် L.O.O.P. (Locomotion and Operative Operations Platform) ဓာတ်ခွဲခန်းရှိရာ University of Milan (မီလန်တက္ကသိုလ်) သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ L.O.O.P. တွင် စမ်းသပ်ခံရသူများကို အပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဆွဲတင်ပေးနိုင်သော ကြိုးတပ်ဆင်စနစ် တပ်ဆင်ထားပြီး လ၏ ဆွဲအား ခြောက်ပုံတစ်ပုံ သို့မဟုတ် အင်္ဂါဂြိုဟ်၏ ဆွဲအား ၃၈% ကို ပြန်လည်ဖန်တီးပေးသည်။ အဖွဲ့သည် အသက် ၃၁ နှစ်အောက် ပျမ်းမျှအသက်ရှိသော စမ်းသပ်ခံရသူ ခြောက်ဦး (အမျိုးသားလေးဦးနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး) ကို စုဆောင်းခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို L.O.O.P. နှင့် ရိုဘော့ဘောင်းဘီဖြင့် စမ်းသပ်စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ ခြေထောက်ရှိ ကြွက်သား ခုနစ်ခုပေါ်တွင် အာရုံခံကိရိယာများ တပ်ဆင်ခဲ့ပြီး ပါးစပ်များပေါ်တွင် မျက်နှာဖုံးတပ်ဆင်ကာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သောလေကို စုဆောင်းကာ အသက်ရှူဓာတ်ငွေ့များ၊ အဆုတ်လေဝင်လေထွက်၊ အောက်ဆီဂျင်သုံးစွဲမှုနှင့် ကာဗွန်ဒိုင်အောက်ဆိုဒ် ထုတ်လုပ်မှုကို တိုင်းတာခဲ့သည်။

ထို့နောက် စမ်းသပ်ခံရသူများသည် ပြေးစက်ပေါ်တက်ကာ အခြေအနေ ခြောက်မျိုးအောက်တွင် လေးမိနစ်ကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်- ရိုဘော့ဘောင်းဘီမပါဘဲ၊ ရိုဘော့ဘောင်းဘီပါသော်လည်း BAMs များကို လေမသွင်းဘဲ၊ နှင့် BAMs များကို လေသွင်း၍ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဦးစွာ ကြိုးတပ်ဆင်စနစ်မပါဘဲ ကမ္ဘာ့ဆွဲအား တစ်-g အောက်တွင် လေ့ကျင့်ခန်း သုံးမျိုးစလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ကြိုးတပ်ဆင်စနစ်ကို တပ်ဆင်၍ လ၏ ဆွဲအား ခြောက်ပုံတစ်ပုံကို အတုယူဖန်တီးကာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးသူများ ရှာဖွေနေသည်မှာ ခြေထောက်ကြွက်သား ခုနစ်ခုတွင် လုပ်ဆောင်ချက် တိုးလာခြင်းနှင့် ဇီဝဖြစ်စဉ် လုပ်ဆောင်ချက် တိုးလာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်က အားထုတ်နေကြောင်း ပြသသည်။ ရလဒ်များသည် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။

စမ်းသပ်ခံရသူများသည် ကမ္ဘာ့ဆွဲအားအောက်တွင် BAMs များကို လေမသွင်းဘဲ လမ်းလျှောက်သောအခါ ဇီဝဖြစ်စဉ် လုပ်ဆောင်ချက် ၁၈.၂% တိုးလာသည်ကို တွေ့ကြုံရသည်။ ၎င်းသည် BAMs များရှိနေခြင်းကပင် လမ်းလျှောက်ပုံနှင့် အားထုတ်မှုကို လွှမ်းမိုးရန် လုံလောက်ပြီး ဝတ်ဆင်သူများကို ပိုမိုပင်ပန်းစွာ လုပ်ဆောင်စေကြောင်း ပြသသည်။ BAMs များကို လေသွင်းထားသောအခါ ဇီဝဖြစ်စဉ်နှုန်း ၂၀.၁% မြင့်တက်လာသည်။ အတုယူဖန်တီးထားသော လဆွဲအားအောက်တွင် BAMs များကို လေမသွင်းဘဲ ဇီဝဖြစ်စဉ် ၂၀.၁% တိုးလာပြီး လေသွင်းထားသောအခါ ၂၉.၃% တိုးလာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခြေထောက်ကြွက်သားများ လုပ်ဆောင်ချက်သည် တိုင်းတာသည့် ကြွက်သားအပေါ် မူတည်၍ ၁၃.၉% မှ ၈၇% အထိ တိုးလာသည်။

“ဒီနည်းပညာကို ဆက်လက်တီထွင်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ နိုင်ငံတကာ အာကာသစခန်းမှာ စမ်းသပ်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော် ဆက်လုပ်ချင်ပါတယ်” ဟု ပူဗီရင်တီက လေ့လာမှုထုတ်ပြန်ခြင်းနှင့်အတူ ပါရှိသော ထုတ်ပြန်ချက်တွင် ပြောကြားခဲ့သည်။

ကမ္ဘာပြင်ပတွင် အလုပ်လုပ်နိုင်သော အရာသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင်လည်း အလုပ်လုပ်နိုင်ပြီး ဒဏ်ရာရသူများ သို့မဟုတ် မသန်စွမ်းသူများအား ခွန်အားနှင့် ရွေ့လျားနိုင်စွမ်း ပြန်လည်ရရှိစေရန် ကူညီပေးနိုင်သည်။ “ ဒီ exosuit က အထောက်အကူပြုတယ်။ ဆိုလိုတာက ခြေထောက်အောက်ပိုင်း ကြွက်သားတွေကို ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အားမြှင့်တင်ပေးတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ကြွက်သားထုကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကို ဝန်ကို ပေးနိုင်တဲ့ ခုခံအားပေး exosuit တစ်ခုကိုလည်း သီးခြားစီ တီထွင်ထားပါတယ်” ဟု ပူဗီရင်တီက ပြောကြားခဲ့သည်။ “ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ရည်မှန်းချက်ကတော့ အထောက်အကူပြုခြင်းနဲ့ ခုခံအားပေးခြင်းကြား ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ ဒွိစပ်ဝတ်စုံ (hybrid suit) ကို ဖန်တီးဖို့ပါ… ဒါက ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား ပြန်လည်ထူထောင်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ရွေ့လျားနိုင်စွမ်းအတွက် အထောက်အပံ့လိုအပ်သူတွေအတွက် များစွာအကျိုးပြုနိုင်မှာပါ” ။ လသို့ရောက်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်ပြီး အင်္ဂါဂြိုဟ်သို့ရောက်ရန် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာနိုင်သော်လည်း ဤ exosuit သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ၎င်း၏အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။