အားကစားစီးပွားရေး၏ ၈.၈ ထရီလီယံ အလားအလာ

(SeaPRwire) –   ၂၀၂၆ ခုနှစ်တွင် ကမ္ဘာကြီးသည် အားကစားပွဲကြီးများဖြစ်သည့် ဆောင်းရာသီအိုလံပစ်နှင့် ပါရာလံပစ်ပြိုင်ပွဲများ၊ FIFA ကမ္ဘာ့ဖလားနှင့် လူငယ်အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲများ စုစည်းကျင်းပခြင်းကို ရှားရှားပါးပါး တွေ့မြင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဘီလီယံနှင့်ချီသော လူများ ကြည့်ရှုကြမည်ဖြစ်သော်လည်း အားကစား၏ စစ်မှန်သော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုသည် အားကစားကွင်းများထက် ကျယ်ပြန့်စွာ ပျံ့နှံ့နေပါသည်။ ၎င်းသည် ပန်းခြံများ၊ သမုဒ္ဒရာများ၊ ကျောင်းဝင်းများနှင့် ရပ်ကွက်များတွင် လူများ လှုပ်ရှားပုံ၊ ဆက်သွယ်ပုံနှင့် ကျန်းမာစွာနေထိုင်ပုံတို့ကို ပုံဖော်ပေးပါသည်။

The World Economic Forum က ယနေ့ခေတ် အားကစားစီးပွားရေးသည် လက်ရှိတွင် ဒေါ်လာ ၂.၃ ထရီလီယံ တန်ဖိုးရှိပြီး ၂၀၅၀ ခုနှစ်တွင် ဒေါ်လာ ၈.၈ ထရီလီယံအထိ ရောက်ရှိလာမည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည်။ သို့သော် ဤတိုးတက်မှုသည် အဓိကအခြေခံအုတ်မြစ်သုံးခုဖြစ်သည့် ကျန်းမာသောလူများ၊ တည်ငြိမ်သောပတ်ဝန်းကျင်များနှင့် ခံနိုင်ရည်ရှိသော လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများအပေါ် မူတည်ပါသည်။

ထိုအခြေခံအုတ်မြစ်များသည် ယခုအခါ ဖိစီးမှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။ အထူးသဖြင့် လူငယ်များအကြား ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုမရှိခြင်းသည် ရာသီဥတုနှင့် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ အန္တရာယ်များ မြင့်တက်လာခြင်းနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့နေရသည်။ ဤဆယ်စုနှစ်ကုန်တွင် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုမရှိခြင်းသည် ကျန်းမာရေးစနစ်များအတွက် ဒေါ်လာ ၃၀၀ ဘီလီယံကျော် ကုန်ကျမည်ဟု ခန့်မှန်းထားပြီး၊ အစိုးရများအနေဖြင့် သမိုင်းဝင်ကြွေးမြီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ထမ်းဆောင်နေရပြီး ကူးစက်မဟုတ်သောရောဂါများနှင့် ဆက်စပ်ကျန်းမာရေးအန္တရာယ်များ မြင့်တက်လာနေချိန်တွင် ဖြစ်သည်။ အပူလွန်ကဲခြင်း၊ လေထုညစ်ညမ်းခြင်းနှင့် ရေရှားပါးခြင်းတို့သည် ပြိုင်ပွဲများကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပြီး နေ့စဉ်ပါဝင်မှုကို အားမပေးဘဲ ဘေးကင်းပြီး အားလုံးပါဝင်နိုင်သော ကစားကွင်းများရရှိရေးတွင် မညီမျှမှုများကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေပါသည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ World Economic Forum က ၂၀၄၀ ခုနှစ်တွင် ဆောင်းရာသီအိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲများကို နိုင်ငံ ၁၀ နိုင်ငံသာ လက်ခံကျင်းပနိုင်မည်ဟု ဖော်ပြထားပြီး ရာသီဥတုဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်များက ကမ္ဘာ့အားကစား၏ ပထဝီဝင်နယ်ပယ်ကို မည်မျှလျင်မြန်စွာ ကျဉ်းမြောင်းစေကြောင်း မီးမောင်းထိုးပြနေသည်။ ဤဖိအားများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အားဖြည့်ပေးပြီး ရေရှည်ပါဝင်မှုနှင့် ကဏ္ဍ၏ ဘဏ္ဍာရေး၊ လူမှုရေးနှင့် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ အကျိုးအမြတ်များ ရရှိနိုင်စွမ်းကို ခြိမ်းခြောက်နေသည်။ ဖြေရှင်းခြင်းမရှိပါက၊ ၎င်းတို့သည် ရာစုနှစ်အလယ်ပိုင်းတွင် ကမ္ဘာ့အားကစားဝင်ငွေမှ နှစ်စဉ် ဒေါ်လာ ၁.၆ ထရီလီယံအထိ ပျက်စီးစေနိုင်သည်ဟု World Economic Forum က ဆိုသည်။ ကဏ္ဍ၏ တိုးတက်မှုလမ်းကြောင်းသည် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ အနှောင့်အယှက်များနှင့် ပိုမိုထိတွေ့လာသည်နှင့်အမျှ အားကစားသည် ၎င်းမှီခိုနေရသော အခြေခံအုတ်မြစ်များကို ပြန်လည်အားဖြည့်ပေးနိုင်ပါ့မလားဟူသော မေးခွန်းပေါ်လာသည်။

တိုးတက်မှုများ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသည်နှင့်အမျှ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်သူများသည် ဤကဏ္ဍ၏ နောက်လာမည့်အခန်းကို ပုံဖော်ရန် အခွင့်အရေးရရှိကြသည်။ အားကစားသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အန္တရာယ်များကြောင့်သာ ပုံဖော်ခံရခြင်းမဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့ကို လျှော့ချရန် ကူညီပေးနိုင်သည့် အနည်းငယ်သော ယဉ်ကျေးမှုနှင့် စီးပွားရေးစွမ်းအားများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စီးပွားဖြစ်လှုံ့ဆော်မှုများကို ပြည်သူ့တန်ဖိုးနှင့် ကိုက်ညီအောင်လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် ဘေးထွက်လုပ်ငန်းတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ အဓိကမဟာဗျူဟာတစ်ခု ဖြစ်လာရမည်။ အဓိကမောင်းနှင်အားသုံးခု ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။

ပထမအချက်မှာ သယံဇာတစီမံခန့်ခွဲမှုနှင့်ပတ်သက်၍ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရန်ဖြစ်သည်။ ပွဲကြီးများ၊ အဆောက်အအုံဆောက်လုပ်ခြင်း၊ ပစ္စည်းကိရိယာထုတ်လုပ်ခြင်းနှင့် ခရီးသွားလာခြင်းတို့သည် သိသာထင်ရှားသော သယံဇာတလိုအပ်ချက်များ ရှိသော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်ရန် မလိုအပ်ပါ။ ထုတ်ကုန်သက်တမ်းကို တိုးမြှင့်ပေးခြင်း၊ ပိုင်ဆိုင်မှုကုန်ကျစရိတ်များကို လျှော့ချပေးခြင်းနှင့် ပြန်လည်အသုံးပြုခြင်းကို လက်ခံကျင့်သုံးခြင်းတို့သည် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ထိခိုက်မှုကို လျှော့ချနိုင်ပြီး ပါဝင်မှုကို တိုးချဲ့နိုင်သည်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် အသုံးပြုပြီးသား အားကစားပစ္စည်းကိရိယာများ ရောင်းချမှုသည် လာမည့်နှစ်တွင် နှစ်ဆတိုးတက်လာမည်ဟု Mastercard Economics Institute က ခန့်မှန်းထားပြီး တန်ဖိုးနှင့် ရရှိနိုင်မှုအပေါ် စားသုံးသူများ၏ နှစ်သက်မှု မြင့်တက်လာခြင်းကို ထင်ဟပ်စေသည်။

အကျိုးဆက်များသည် စွန့်ပစ်ပစ္စည်းလျှော့ချခြင်းထက် ကျော်လွန်ပါသည်။ ပလတ်စတစ်ညစ်ညမ်းမှုသည် သမုဒ္ဒရာကျန်းမာရေးကို ပိုမိုခြိမ်းခြောက်လာပြီး ရေကူးသမားများ၏ ဘေးကင်းရေးနှင့် ရေအခြေခံအားကစားများ၏ ရေရှည်တည်တံ့ခိုင်မြဲမှုအတွက် တိုက်ရိုက်အကျိုးဆက်များ ရှိပါသည်။ သဘာဝစနစ်များကို အဓိကအားကစားပိုင်ဆိုင်မှုများအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းသည် စက်ဝိုင်းစီးပွားရေးကို စီးပွားရေးအတွက် မဖြစ်မနေလိုအပ်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်စေသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ အများပြည်သူနေရာများကို လှုပ်ရှားမှုအတွက် ဒီဇိုင်းဆွဲရမည်။ မြို့ပြများက နေ့စဉ်ဘဝတွင် လှုပ်ရှားမှုများကို ထည့်သွင်းပေးသည့်အခါ (ဥပမာ- သွားလာရလွယ်ကူသော ပန်းခြံများ၊ သန့်ရှင်းသော ရေလမ်းကြောင်းများ၊ အရိပ်ရလမ်းများ၊ ရပ်ရွာအဆောက်အအုံများမှတစ်ဆင့်) အားကစားပါဝင်မှု တိုးလာသည်၊ ဓာတ်ငွေ့ထုတ်လွှတ်မှု လျှော့ကျသည်၊ ပြည်သူ့ကျန်းမာရေးကုန်ကျစရိတ်များ ကျဆင်းသည်၊ ရပ်ရွာများသည် ပွဲလမ်းသဘင်များနှင့် ခရီးသွားလုပ်ငန်းအတွက် ပိုမိုဆွဲဆောင်မှုရှိလာသည်။ ခံနိုင်ရည်ရှိသော အခြေခံအဆောက်အအုံများသည် အားကစားကွင်းများကို သီးခြားနေရာများမှ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အသုံးပြုနိုင်သော ရပ်ရွာပိုင်ဆိုင်မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်။

တတိယအချက်မှာ ခေါင်းဆောင်များသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို စုစည်းရမည်။ အားကစားသည် ပိုင်ဆိုင်မှုအမျိုးအစားတစ်ခုအဖြစ် ရင့်ကျက်လာသည်နှင့်အမျှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများသည် ရေရှည်တည်တံ့သောနေရာများမှ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကို အကျိုးပြုသော ခရီးသွားလုပ်ငန်းနှင့် ရပ်ရွာလှုပ်ရှားမှုများအထိ အမြတ်အစွန်းနှင့်အတူ လူမှုရေးနှင့် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ တန်ဖိုးများကို ပေးစွမ်းနိုင်သည့် အစီအစဉ်များဆီသို့ ငွေကြေးစီးဆင်းမှုကို ဦးတည်စေရမည်။ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုသည် ပြိုင်ဆိုင်မှုရှိသော စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သော်လည်း ကဏ္ဍ၏ အသွင်ကူးပြောင်းမှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

ဈေးကွက်များတစ်ခုတည်းဖြင့် ဤပြောင်းလဲမှုကို ဖော်ဆောင်နိုင်မည်မဟုတ်သလို ဘဏ္ဍာရေးနှင့် နိုင်ငံရေးအရ ကန့်သတ်ချက်များရှိသော အစိုးရများသည်လည်း တစ်ဦးတည်း ဆောင်ရွက်နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်ရမည့် ဆယ်စုနှစ်၏ ဒုတိယတစ်ဝက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ အားကစားသည် အာရုံစိုက်မှု၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနှင့် နိုင်ငံရေးဆန္ဒများကို အကြီးအကျယ် စုစည်းနိုင်စွမ်းရှိသော ယဉ်ကျေးမှုစွမ်းအားတစ်ခုအဖြစ် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။ အားကစား၏အနာဂတ်နှင့် ၎င်းမှရရှိနိုင်မည့် အကျိုးကျေးဇူးများသည် အစိုးရများ၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများနှင့် အရပ်ဘက်လူ့အဖွဲ့အစည်းများအကြား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအပေါ် မူတည်နေမည်ဖြစ်သည်။

အားကစားသည် ယနေ့ခေတ်၏ ထုတ်ယူသုံးစွဲသည့် ပုံစံများကို အားဖြည့်ပေးနိုင်သည်—သို့မဟုတ် အောင်မြင်မှု၏ အဓိပ္ပာယ်အသစ်တစ်ခုကို ပုံဖော်နိုင်သည်၊ ၎င်းသည် ကွင်းအတွင်း စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကွင်းပြင်ပရှိ ကျန်းမာရေးနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးသည်။ ၂၀၂၆ ခုနှစ်တွင် ကမ္ဘာကြီးသည် ပွဲများကို စောင့်ကြည့်နေမည်ဖြစ်သည်။ အားကစားသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာပြောင်းလဲမှု၏ ကြည့်ရှုသူအဖြစ် ရွေးချယ်မည်လား သို့မဟုတ် ၎င်းကို ပုံဖော်ရာတွင် တက်ကြွသော ကစားသမားအဖြစ် ရွေးချယ်မည်လားဆိုသည်ကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေမည်ဖြစ်သည်။